Κόκκινη Ανατολή

Μακράν το καλύτερο δυστοπικό μυθιστόρημα που καταπιάστηκα τη φετινή χρονιά. Η συγκεκριμένη σειρά βιβλίων βρισκόταν για αρκετό διάστημα στον πύργο των αδιάβαστων. Η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από τον Ντάροου που φέρει την ταυτότητα του Κόκκινου, του κατώτερου μέλους στην κωδικοποιημένη κατά χρώματα κοινωνία του μέλλοντος. Μπλέκεται άθελά του σε ένα θανάσιμο παιχνίδι καταπίεσης και εξουσίας ώστε θα χρειαστεί ν’ αποτινάξει την ταυτότητά του για να γκρεμίσει μια αυτοκρατορία.

Είναι γεγονός πως όταν ξεκινάς το βιβλίο υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας γιατί ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένας νέος κόσμος με πολλές τοποθεσίες και πολλά πολλά ονόματα. Ίσως ένα γλωσσάρι θα ήταν χρήσιμο στις τελευταίες σελίδες βιβλίου. Όμως μόλις υπερκεράσεις το αρχικό ‘’εμπόδιο’’ θα εντυπωσιαστείς από τις αιματοβαμμένες μάχες και τις ευφυέστατες ανατροπές. Προσωπικά εγώ υποψιάστηκα μόνο μία σημαντική ανατροπή προς το τέλος, σε όλες τις άλλες ήμουν βαθιά νυχτωμένη. Το βιβλίο χωρίζεται ευδιάκριτα σε τέσσερα μέρη όπου το καθένα έχει τη δική του μαγεία. Λάτρεψα το πρώτο μέρος γιατί πραγματικά εγκλωβίστηκα στον κόσμο που έπλασε ο Pierce Brown αλλά και το τέταρτο γιατί οι εξελίξεις έτρεχαν στις σελίδες. Ο Ντάροου που σφυρηλατήθηκε στα έγκατα του Άρη ανήκει πλέον στους αγαπημένους μου χαρακτήρες χάρη στην πυγμή του και την φλογερή προσωπικότητά του. Ανάλογη με το χρώμα του. Πάντα διευκολύνει και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση στην συναισθηματική εμπλοκή.

«Οι υποσχέσεις είναι απλώς αλυσίδες. Και τα δύο φτιαγμένα για να σπάνε»

Μου είχε λείψει να διαβάσω μία γνήσια μπρουταλιά γιατί συνήθως τις ακούω. Ο κόσμος αυτοσπαράσσεται σ’ αυτό το εκπληκτικό δυστοπικό μυθιστόρημα. Σίγουρα θα το δανείσω πρώτα στον φάδερ και στη συνέχεια στο boyfriend για να τους αποδείξω περίτρανα πως μπορώ να διαβάζω και βιβλία με σκληροτράχηλους χαρακτήρες (όχι μόνο girly αναγνώσματα). Οι ομοιότητες με τα ‘’Hunger Games’’ είναι εμφανείς λόγω των δοκιμασιών και της απανθρωπιάς. H Κάτνις είχε σύμμαχο το τόξο της, ο Ντάροου έχει την κυρτολεπίδα για να γδέρνει τις φλέβες της γης και των οχτρών. Ζητωκραυγάστε τον Θεριστή! Η γραφή του Pierce Brown μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τον Joe Abercrombie που εκτιμώ βαθύτατα. Η πένα του άλλοτε μετατρέπεται σε σπίθα που βάζει φωτιά στην καρδιά μας, άλλοτε σε σφυρί που ραγίζει τις αλυσίδες του φόβου και της απώλειας.

«Το ατσάλι είναι δύναμη. Το χρήμα είναι δύναμη, Από όλα όμως τα πράγματα σε όλους τους κόσμους, τα λόγια είναι δύναμη».

Το πρώτο βιβλίο αιχμαλώτισε την προσοχή μου και αδημονώ να καταπιαστώ με το δεύτερο που το έχω ήδη προμηθευτεί. Κλείνω το μάτι στον ‘’Χρυσό Γιο’’ που με λοξοκοιτάει από τη βιβλιοθήκη. You’re next!

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “Κόκκινη Ανατολή

    • Ο/Η One girl, one pen! λέει:

      Χαίρομαι που γέλασες με την κριτική! ❤ ❤
      Γιατί δεν σε κέρδισε το βιβλίο; Έχω μεγάλη περιέργεια γιατί γνωρίζω και άλλα άτομα που τους άφησε αδιάφορους.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s