Διπλή κριτική: Άγκαθα Κρίστι

Mε αφορμή την επανακυκλοφορία των βιβλίων της Agatha Christie από τις εκδόσεις Ψυχογιός άδραξα την ευκαιρία να συστηθώ (επιτέλους!) με τη διάσημη συγγραφέα. Μέχρι τώρα μόνο ο Jo Nesbo έχει κερδίσει την απόλυτη προσοχή (και αφοσίωση μου) αλλά έκρινα πως ήρθε η στιγμή για κλασικές ιστορίες μυστηρίου. Μέχρι να κυκλοφορήσει έστω το ‘’Μαχαίρι’’.

Πέντε μικρά γουρουνάκια

Η πρώτη επαφή με τη θρυλική συγγραφέα της αστυνομικής λογοτεχνίας ήταν θετικότατη, παρόλο που το έγκλημα (η δολοφονία του ζωγράφου Κρέιλ) τοποθετείται σε παρελθοντικό χρόνο. Χωρίζεται ευδιάκριτα σε 3 μέρη, συγκεκριμένα στις καταθέσεις, τις αφηγήσεις των υπόπτων και τα ευφυή συμπεράσματα που εξάγονται για να οδηγηθούμε στην αλήθεια. Ήμουν καχύποπτη με τους πάντες, αν και από την αρχή επέμενα για ένα συγκεκριμένο άτομο προτού καν καταθέσει. Μετά την γραπτή αφήγηση ήμουν 100% πεπεισμένη και επαινούσα την ευφυΐα μου. Όμως η ‘’θεία  Άγκαθα’’ επίτηδες με αποπροσανατόλισε και έπεσα τελείως έξω. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πόσοι σύνθετοι και πολυδιάστατοι είναι οι χαρακτήρες της. Μεγάλο ατού του βιβλίου ο Ηρακλής Πουαρό που καλείται να αναδομήσει το παρελθόν απορρίπτοντας τα ήσσονος σημασία στοιχεία και βασίζοντας τις θεωρίες του στο διαχρονικό γιατί της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Και δεν έμεινε κανένας

Δεύτερο βιβλίο της Agatha=δεύτερη ευκαιρία να επιστρατεύσω το ένστικτό μου και να βρω τον ένοχο. Φυσικά πάλι απέτυχα παταγωδώς αφού πιάστηκα στην παγίδα που έστησε η συγγραφέας. Συγκριτικά με το προαναφερθέν βιβλίο, η ατμόσφαιρα ήταν πιο υποβλητική γιατί αφενός όλα τα ‘’θύματα’’ είναι αποκλεισμένα σε ένα ερημικό νησί, αφετέρου γιατί όλα διαδραματίζονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Με περίσσεια ευκολία έδωσα μορφή στις σκέψεις και στα συναισθήματα των προσώπων του δράματος. Δεν εξέτασα τα δεδομένα ποτέ στεγνά, η ερμηνεία τους γινόταν πάντα υπό ψυχολογικό πρίσμα. Η διαδοχή των φόνων χτίζει μεθοδικά το σασπένς ώστε να φτάσουμε στην εξαιρετική κλιμάκωση. Η εξήγηση ήταν ευφυέστατη δικαιολογώντας απόλυτα τον τίτλο του καλύτερου best seller στην αστυνομική λογοτεχνία. Φυσικά την επαύριον παρακολούθησα την ομότιτλη μίνι σειρά του BBC όπου το καστ ηγείται ο εκπληκτικός Charles Dance (γνωστός σε όλους ως Tywin Lannister) υποδυόμενος μοναδικά τον δικαστή. Με εντυπωσίασαν με τις νατουραλιστικές ερμηνείες τόσο ο Aidan Turner όσο και η Maeve Dermody γιατί έτσι τους είχα πλάσει με τη φαντασία μου.

Ευελπιστώ τη φετινή χρονιά να καταπιαστώ και με άλλα δημιουργήματά  της, πιθανολογώ πως θα συνεχίσω απτόητη μέχρι ν’ ανακαλύψω έστω έναν ένοχο!

13 σκέψεις σχετικά με το “Διπλή κριτική: Άγκαθα Κρίστι

  1. Ο/Η Κωνσταντίνα Κοράκη λέει:

    Πολύ καλό, επίσης, είναι ο «Φόνος του Ρότζερ Άκροϋντ», το «Έγκλημα στον Νείλο» και η «Αυλαία» (το φινάλε του Πουαρό). Αξίζει να δεις και τις παλιές ταινίες, ειδικά το «Έγκλημα στον Νείλο», «Το Όριεν Εξπρές (το παλιό), και το «Evil under the Sun».
    Τα «Πέντε μικρά Γουρουνάκια» μου άρεσαν πάρα πολύ, είναι φοβερό πώς, ενώ εξιστορεί τα ίδια γεγονότα από διαφορετική οπτική γωνία, σου κρατάει το ενδιαφέρον. Και το «Δεν έμεινε κανείς» αξιοθαύμαστο, αν και σε πιάνει η καρδιά σου. Υπάρχει και μια πολύ παλιά ταινία στο youtube με διαφορετικό φινάλε.
    Δεν γνώριζα τη σειρά με τον Charls Dance!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s