Η εκλεκτή


Mε μεγάλη μου χαρά ανακοινώνω πως το βιβλίο ήταν όσο ρομαντικό και μελένιο ήθελα. Οι ρομαντικές ατάκες έπεφταν βροχή (όπως και τα φιλιά στη βροχή) και το ειδύλλιο εξελίχθηκε υπέροχα (ευτυχώς γιατί είχαμε ανησυχήσει με Αθηνούλα).

Με συγκίνησαν απίστευτα τα γράμματα και ταυτίστηκα με Μέιξον γιατί το έχω τολμήσει κι εγώ. Το να εξομολογείσαι σε χαρτί τα συναισθήματά σου είναι ότι πιο αγνό και θαρραλέο.
«Δεν έχω συναντήσει ποτέ κάτι τόσο επώδυνα όμορφο όσο εκείνο το φιλί. Εύχομαι να ήταν κάτι που θα μπορούσα να πιάσω με ένα δίχτυ ή να βάλω σε ένα βιβλίο»
Δεν περίμενα να μαζευτούν τόσα δάκρυα στις βλεφαρίδες αλλά δεν το μετανιώνω.

Το πρώτο μισό του βιβλίου είχε ενδιαφέρον αλλά το δεύτερο μισό (βαθύς αναστεναγμός) με συνεπήρε. Η σκηνή που αποκαλύφθηκε το μυστικό είχε τρελή συγκινησιακή φόρτιση που δεν νομίζω να την ξεχάσω εύκολα. Χάρηκα απίστευτα την συνανάγνωση (αν και μας πήρε μόνο δύο μέρες χοχοχο). Σε έχω καβατζώσει και για άλλες ‘’εκλεκτή’’ μου. Την προτείνω ανεπιφύλακτα την τριλογία σε όσες θέλουν να ζήσουν για λίγο το παραμύθι.

Advertisements

Επιλογή

Aναμφίβολα το πιο girly ανάγνωσμα που έχω πιάσει! Η πρώτη μου επαφή με την Κiera Cass με κατενθουσίασε. H γρήγορη αφήγησή της ήταν γιατρικό μετά την υπερφλύαρη Τοντ. Αν και θυμίζει αρκετά bachelor (δεν μου άρεσε καθόλου σαν show) η Kiera το σερβίρει με ένα τρισχαριτωμένο και πολύχρωμο περιτύλιγμα, ξεχνώντας έτσι την ομοιότητα. Από την άλλη οι συνεντεύξεις με Γκαβρίλ μου φέρνουν στο νου τις αντίστοιχες του Caesar με την Κatniss Everdeen από τα Hunger Games. Για μένα είστε το ίδιο άτομο.
Ο Μέιξον με κέρδισε σιγά σιγά όπως και την Αμέρικα. Καλώς ήρθατε Μεγαλειότατε στη λίστα με τα bookboyfriends (πεταρίζω βλεφαρίδες χαριτωμένα). Οι διάλογοι τους είναι σπαρταριστικοί και τους τσαλάκωσα σχεδόν όλους.

Ο Άσπεν ήρθε σε δεύτερη μοίρα επειδή είχε προηγηθεί το πάθος. Στην παρούσα φάση θέλω μόνο φρου φρου, αρώματα βανίλιας και Μέιξον. Αμέρικα Σίνγκερ, αφού είσαι καλλίφωνη σινγκ του χιμ το γνωστό άσμα: ‘’Για μένα είσαι η μόνη επιλογή. Ακόμα ψάχνω το γιατί να είναι οι δρόμοι μας κλειστοί…’’
Στο δεύτερο βιβλίο ελπίζω να μην κωλοτουμπιάσω όπως συνέβη με Τάμλιν και Ρις!
Διαβάζεται απνευστί (ο ορισμός του fast-paced) και στεναχωρήθηκα όταν έφτασα στο τέλος. Ήθελα κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Άκου εκεί 300 σελίδες και κάτι ψιλά. Θα επιστρατεύσω όλο μου το charm για να πείσω όλες τις φίλες μου στο goodreads ώστε να το επιλέξουν κι αυτές.